بتن پلیمری ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

بتن پلیمری ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عمق نفوذ در زمانهای ۱۰۰ دقیقه، ۴ ساعت و ۸ ساعت به ترتیب برابر با ۲، ۲.۵ و ۳ قالب گستر سپنتا سانتیمتر بوده است. درنتیجه وقتی که تزریق کامل مد نظر باشد، غیر از غوطه ور شدن نمونه ضروری است که مونومر تحت فشار تزریق شود. یکی دیگر از کاربردهای این بتن این است که برای ثابت کردن ماشین آلات دینامیکی بر روی فونداسیون ها مورد استفاده قرار می گیرند. جز زبر (سفت) که معمولاً دانه بندی‌های درشت در آن دیده می‌شود و جز نرم که برعکس شامل دانه بندی‌های ریز است. لطفاً تا جای امکان آن‌را از نظر املا، انشا، چیدمان و درستی بهتر کنید، سپس این برچسب را بردارید.

  • مخلوط های معلق مایع در مایع پلیمری و پودرهای پلیمری با قابلیت توزیع مجدد بسیاری وجود دارد.
  • رزین های فوران، اکریلیک و استایرن-اکریلیک، وینیل استات-اتیلن ، پلی وینیل استات ، رزین استایرن بوتادین و غیره می باشند.
  • انواع بتن پلیمری براساس نوع بایندر هم به سه دسته رزینی، اپوکسی و رزین های اپوکسی تقسیم بندی می شوند.
  • با افزودن لاتکس‌های SBR و اپوکسی به بتن معمولی به عنوان بتن سیمان پرتلند‌، پلیمری استفاده شده است.
  • از آن جایی که در اختلاط بتن های پلیمری از آب استفاده نمی شود لذا می توان از آن در دماهای پایین تری نسبت به بتن های با سیمان پرتلند (کمتر از ۱۵ درجه فارنهایت ) استفاده کرد.

از آن جایی که در اختلاط بتن های پلیمری از آب استفاده نمی شود لذا می توان از آن در دماهای پایین تری نسبت به بتن های با سیمان پرتلند (کمتر از ۱۵ درجه فارنهایت ) استفاده کرد. بتن پلیمری با ۵/۹ درصد پلیمر کاهش جذب آبی در حدود ۹۵ درصد نسبت به بتن معمولی از خود نشان میدهد. با کاربرد بتن پلیمری در بتن فروسیمانی Ferrocement به ضخامت (۱-۴) سانتی متر حتی میتوان بدنه قایق و مخزن آب ساخت. در ساخت بتن PC باید تا آنجا که امکان دارد هوای بین ذرات سنگدانه ها را کم کرد. این کار باعث می شود تا مقدار مصرف پلیمر برای چسباندن سنگدانه ها کم شود.

مروری بر برخی کاربردهای بتن پلیمری

در عوض، رزین مایع معروف به مونومر‌، به وسیله‌ی واکنش‌های شیمیایی که با عنوان پلیمری شدن شناخته می‌شوند‌، باعث چسبندگی‌، سفت شدن و کسب مقاومت می‌شود. بتن پلیمری -سیمان یک بتن پلیمری اصلاح شده است که قسمتی از سیمان چسباننده آن با پلیمرهای مصنوعی جایگزین شده است این فراورده از ترکیب کردن یک منومر،پری پلیمر- منومر با یک شیره ی پلیمری داخل یک بتن پلیمری سیمان تولید می شود . پلیمریزاسیون منومرها و پری پلیمر- منومر نیز در اثر اضافه کردن کاتالیزور به مخلوط انجام می شود. بنابراین بتن پلیمر- سیمان را می توان در کاربرد خواسته شده در جا ریخت لازم بذکر است که بتن پلیمری ترزیقی معمولا بصورت سازه های پیش ساخته استفاده می شوند. خواص بتن پلیمری – سیمانی تولید شده به وسیله بتن اصلاح شده با پلیمرهای گوناگون از سست تا کاملا مساعد تغییر می کند. خواص سست محصولات در ناسازگاری بین بیشتر پلیمرها و منومر ها باقسمتی از جزء ترکیبی بین آنها نسبت داد می شود.خواص بهتر نیز به وسیله استفاده از پری پلیمرهایی مثل پلی استر غیر اشباع کراس لینک شده با استیرن یا اپوکسی ها تولید می شوند.

۱- انواع بتن پلیمری

بدیهی است که سیستم های روکش هایی که عموما برای ترمیم جاده های تخریب شده (LMC، PC، یا بتن ساده با مقاومت زیاد با سیمان پرتلند) استفاده می شود، ممکن است کاملا با زیرکار بتن ترمیم نشده سازگار نباشد. رزین های اپوکسی گران ترند، ولی می توانند مزایایی نظیر چسبندگی به سطوح خیس را داشته باشند. به نظر می رسد که استفاده از مونومر استایرن، و متیل متاکریلیت همراه با کاتالیزور پروکسید بنزوییلی و یک پیش برنده ی آمینی، در بتن های پلیمری رو به گسترش باشد. بتن های پلیمری خیلی سریع تحت شرایط محیطی سفت و پلیمری می شوند و تقریبا پس از یک تا دو ساعت کاملا مستحکم می شوند. در طول این مدت ، بتن تازه باید در برابر آب محافظت شده و آسیب نبیند اگر دما کمتر از ۴۰ درجه فارنهایت باشد ، سرعت واکنش پلیمری شدن کاهش می یابد ، مگر اینکه غلظت آغاز کننده ها یا دمای هنگام اجرا عملیات را تا بالای ۷۰ تا ۸۰ فارنهایت افزایش دهیم. متقابلا ، پلیمری شدن در دمای بیش از ۹۰ تا ۱۰۰ درجه فارنهایت می تواند خیلی سریعتر انجام گیرد.

کربی پلیمر – دفتر سپیدار

بتن PC با رزین پلی استر در مدت ۷ روز به مقاومت خمشی ۱۵۰ کیلوگرم بر سانتی متر مربع می‌رسد. بتن های پلیمری در سیمان شامل یک مونومر است که به مخلوط آبی بتن تازه افزوده می شود و متعاقب آن در محل پلیمریزه می شود. با وجود اینکه درصدهای گفته شده عموما مورد استفاده قرار می گیرند اما در صنایع مختلف، درصدهای متفاوتی از این مواد را استفاده می کنند تا به خواص فیزیکی، شیمیایی و فیزیکی مدنظرشان دست پیدا کنند. پر کننده های معروف برای ساخت بتن های تقویت شده با پلیمر، سیلیس و کربنات کلسیم هستند. بتن‌های پلیمری از ۸۰ تا ۹۵ درصد پرکننده‌های معدنی و گاهی آلی تشکیل شده‌اند و حدود ۵ تا ۲۰ درصد بایندر پلیمری نیز بتن را نگاه می‌دارد‌. به‌هرحال در عمل، اختلاط بتن پلیمری باید بسیار دقیق و کامل صورت پذیرد و مخلوط قبل از اجرا نمی‌تواند به‌سادگی نگهداری شود.